Prodigy12 The blue cube

Jullie hebben onlangs de allereerste show van Prodigy12 afgerond, in Parijs. Hoe was het?
We geloven dat de kiem gelegd is voor iets heel bijzonders. Deze droom van nul af aan waarmaken was waanzinnig. We waren geen architecten en ook geen filmregisseurs. Toch moesten we voor dit project alles tegelijk uitzoeken. Dit is het werk van een klein team, met een enorme toewijding.
Het was de meest intensieve, meest stressvolle, meest vreugdevolle, meest riskante en leukste periode van ons leven.
Het is ook heel kwetsbaar om iets te maken van meer dan een uur dat nog niet bestaat. Wie kunst maakt, werkt vaak binnen de grenzen van een medium dat op de een of andere manier al bestaat. Maar hier zijn er geen richtlijnen of “regels” om te volgen. En ook nog geen algemene aanvaarding van de kunstvorm. Hoe snel moet de camera bewegen? Welke werelden creëren we? Hoe verweeft het verhaal zich met de artiesten op het podium, welke flow heeft het nodig? Welke instrumenten hebben we nodig? Hoeveel dialoog en hoeveel muziek? Maar ook heel praktische vragen: hoe groot moet het LED-scherm zijn? Hoeveel speakers hebben we nodig? Wat moet de capaciteit van de zaal zijn?
Zoveel vragen.
Een stap in het diepe onbekende. Het is een show gemaakt op buikgevoel, vanuit een geloof in hoe shows in de toekomst zullen evolueren. De show blijft voortdurend evolueren.
Heel erg bedankt aan onze tienduizenden bezoekers in Parijs.
En een speciaal woord van dank aan iedereen die heeft meegeholpen om Prodigy12 tot leven te brengen!

Jullie werk verlegt de grenzen van audiovisuele ervaringen. Hoe zijn jullie gekomen waar jullie vandaag staan?
We hebben alles stap voor stap opgebouwd. Als broers begon dit al in onze kindertijd. Ons allereerste optreden was letterlijk voor 10 mensen. We zegden onze job op en alles begon hierrond te draaien. Van daaruit groeide het, via een tocht vol tegenslag en vreugde, tot vandaag, nu tienduizenden mensen de shows bijwonen. Stap voor stap werd het team gevormd, en deze passie wordt nu gedeeld door een uiterst getalenteerd team.

We hebben altijd één focus gehad: hoe maken we de best mogelijke show? Onze droom is iets te creëren waar mensen binnen 50 jaar nog aan terugdenken. We begonnen als muzikanten. Van daaruit leerden we de voorbije jaren geleidelijk de andere disciplines die bij de shows horen, zoals verhalen schrijven, 3D-beeldontwerp, decorontwerp of de technische opstelling. Daarnaast de praktische kant van communicatie en uiteraard het opbouwen van ons publiek : ). We vergelijken het vaak met een menselijk lichaam. Het hart is de show, en alleen door de nauwkeurige samenwerking van alle ledematen en organen kan het hart blijven kloppen. We zijn vandaag een klein team, maar met supergepassioneerde en getalenteerde mensen met wie het een plezier is om hard te werken aan een gedeeld doel!

We zijn het publiek dankbaar dat al naar onze shows kwam kijken en dat in de toekomst nog zal komen!

Waarom geven jullie zelden interviews? Is anonimiteit een bewuste keuze?
Afgezien van onze familienaam willen we inderdaad anoniem blijven. We willen dat alle aandacht naar de shows gaat en naar de verhalen die errond gebouwd zijn.

Wat voor show is het?
Deze productie is om verschillende redenen vernieuwend: je ziet zelden een verhaal dat zich ontvouwt op een 3D-scherm in plaats van op een klassiek 2D-oppervlak. Nog ongewoner is dat het publiek het hoofdpersonage belichaamt: het object van verlangen dat elk personage in deze wereld wil opeisen. Het werk breekt ook met de gangbare codes door digitale personages en acteurs van vlees en bloed samen op het podium te brengen, en door de blauwe gevel van het gebouw in het hart van het verhaal te verweven. Tot slot werd het hele stuk bedacht als één doorlopende shot. Onze ambitie was niet om een “makkelijke” show te maken die gewoon op lichteffecten en muziek steunt. We wilden de grenzen verleggen om iets echt unieks te creëren.

Hoe houden jullie creativiteit en technologie in evenwicht in jullie muziektheaterproducties? Zien jullie technologie als een hulpmiddel om jullie visie te verwezenlijken, of bepaalt ze soms de richting van het project?
We verwijzen vaak naar het gebruik van de eerste filmprojector in 1870. Toen werden er vooral veel gimmicks getoond die het publiek aantrekkelijk vond. Later tilden namen als Chaplin, Hitchcock of Disney het gebruik van bijna dezelfde filmprojector naar een nieuw niveau.

We geloven dat we nu in een vergelijkbaar moment zitten. De tools bestaan: 360°-projecties, interactieve decors, ruimtelijke audio – maar het gaat erom hoe je ze gebruikt. Ze mogen nooit afleiden. Ze moeten verdiepen. Voor ons telt technologie alleen als ze de muziek, het verhaal en de menselijke aanwezigheid dieper laat resoneren.

Maakt technologie jullie visie mogelijk, of stuurt ze soms de richting?
We proberen ons niet door technologie te laten leiden. Het draait altijd eerst om het script. De emotie. De vraag waarmee het stuk begon. Dat gezegd zijnde, hebben bepaalde technologieën deuren geopend waarvan we nooit dachten dat we erdoor zouden stappen. Soms zorgt een nieuwe tool ervoor dat we een scène anders bekijken of een moment anders vormgeven. Maar we keren altijd terug naar het verhaal.
De krachtigste momenten gebeuren vaak in volledige stilte of met de eenvoudigste lichtcue. Dus hoewel we innovatie omarmen, blijven we voorzichtig. We willen niet creëren voor het scherm. We willen creëren met de acteurs op het podium, met hun energie en hun talent.

Hoe brengen jullie de stad in de show?
De stad is nooit zomaar een achtergrond. Ze is een levend decor van het verhaal. Voor elke productie reconstrueren we delen van de stad tot in het kleinste detail, vaak aan de hand van oude kaarten, openbare archieven en duizenden foto’s. Elk balkon, elke kassei en elke straatlantaarn wordt met de hand gemodelleerd en opnieuw verbeeld. Maar we streven nooit naar strikt realisme. Zoals een impressionistische schilder vertolken we de ziel van de plek. Het gaat erom hoe de stad aanvoelt, niet hoe ze eruitziet.
Soms wordt de stad zelf een figurant, die verandert, beweegt en reageert op de emoties van de acteurs op het podium. Zo verankeren we het surreële in iets vertrouwds. Of de musical zich nu afspeelt in een droomwereld of in een hyperlokale versie van de werkelijkheid: de stad geeft hem gewicht.

Hoe ziet de technische kant van de beelden eruit?
Unreal Engine is de ruggengraat van onze productie: dankzij de tools voor virtuele productie kunnen we assets uit andere software integreren en optimaliseren voor projecties. Enkele voorbeelden: de stormachtige oceaan die we in Houdini maakten, een 360°-render in 32K-resolutie met meer dan 80 miljoen deeltjes. De stad modelleerden we in Maya, de bewegingen van de personages zijn opgenomen met Vicon-camera’s, het haar deden we in Houdini en de abstracte beelden maakten we met node-based visueel programmeren. Je kunt hier een video achter de schermen van een oudere productie bekijken.

Hoe belangrijk zijn de acteurs op het podium?
We geloven sterk in de wisselwerking tussen de acteurs op het podium: wat ze doen, hun ontwikkeling, hoe ze eruitzien, de muziek, het licht, de beelden – alles moet een doel dienen. Bij een belangrijke omgeving in Prodigy12 vragen we ons bijvoorbeeld af: hoe ziet onze surrealistische wereld van die show eruit en hoe voelt hij aan? Hoe bewegen en gedragen de acteurs zich in die omgeving?

En we houden van dat “fysieke” gevoel, het echte gevoel, zeker in deze tijden van AI. Daarom geeft het ook zoveel energie en warmte met een live publiek!

Gebruiken jullie AI?
Voor onze eerste twee shows niet. Alles is met de hand gemaakt. Maar AI is zo nuttig geworden dat het bijna is zoals elektriciteit: je maakt er geen kunst mee, maar het drijft veel aan van wat er rond de kunst gebeurt. We gebruiken het voor het werk dat niet creatief is, zodat we meer tijd hebben voor het creatieve deel. Aan wie de show maakt, verandert niets: het zijn dezelfde mensen, hetzelfde team als in Parijs en Brussel. Wat je ziet en hoort, maken wij nog altijd zelf.